Ζωγραφική "με το στόμα και το πόδι".

"Έχοντας παρακολουθήσει από κοντά μαζί με τους μαθητές μου, πριν τρία χρόνια, τη σπουδαία καλλιτέχνιδα Μαρία Αποστόλου επί το έργον, δεν θα μπορούσα να μην εκφράσω τις θερμότερες ευχαριστίες μου για το σπουδαίο μάθημα ζωής που τόσο εγώ, όσο και τα παιδιά πήραμε την ημέρα εκείνη. Η δύναμη της θέλησης δε νοείται ως ουτοπία αλλά ως πραγματικό "όπλο" που κληροδοτήθηκε στον άνθρωπο."

Η δύναμη της θέλησης: Ζωγραφική με το στόμα και το πόδι (ΖΩΣΠ)

Η ΖΩΣΠ δημιουργήθηκε στην Ελλάδα από ανάπηρους ζωγράφους, μέλη της “Διεθνούς Ένωσης Καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι”.Η Ένωση αυτή δημιουργήθηκε και ανήκει αποκλειστικά σε άτομα με σοβαρή αναπηρία που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους και έχουν μάθει να κρατούν το πινέλο με το στόμα ή το πόδι.Η δημιουργία της έδωσε στα μέλη της τη δυνατότητα να είναι οικονομικά ανεξάρτητα και να κερδίζουν τη ζωή τους από τις πωλήσεις των έργων τους, που έχουν αναπαραχθεί σε κάρτες και ημερολόγια.Στις δραστηριότητες της Ένωσής μας περιλαμβάνεται ακόμα η… προβολή του έργου των μελών της, αλλά και η διεύρυνσή της, παρέχοντας ηθική και υλική υποστήριξη σε άτομα με παρόμοια σωματικά προβλήματα και ενθαρρύνοντάς τα να αναπτύξουν το ταλέντο τους ώστε να φτάσουν σε αξιόλογο καλλιτεχνικό επίπεδο.


ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΧΩΡΙΣ ΧΕΡΙΑ

Ο Τριαντάφυλλος Ηλιάδης γεννήθηκε στον Πετεινό της Ξάνθης με σοβαρή αναπηρία στα χέρια και στα πόδια. Από μικρός άρχισε να ζωγραφίζει με το στόμα και είναι μέλος της Ένωσης από το 1970. Έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις, έχει εμφανιστεί επανειλημμένα στην τηλεόραση και έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών. Η τελευταία του ατομική έκθεση στο πολιτιστικό κέντρο Θέρμης, σημείωσε μεγάλη επιτυχία και τιμήθηκε από τον Δήμαρχο Θέρμης για το έργο του.

Ο Ηλίας Ραυτόπουλος γεννήθηκε το 1958 στα Χανιά της Κρήτης. Ήταν φοιτητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, όταν τον Αύγουστο του 1981 έπαθε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα που του προκάλεσε παράλυση των άνω και κάτω άκρων. Άρχισε να ζωγραφίζει με το στόμα το 1986. Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στα Χανιά με μεγάλη επιτυχία και έχει εμφανισθεί επανειλημμένως στην τηλεόραση.


Ο Κυριάκος Κυριακού γεννήθηκε το 1956 στο Λονδίνο από Κύπριους γονείς. Το 1973, σε μια εκδρομή, έπαθε κάταγμα του αυχένα βουτώντας στη θάλασσα και έκτοτε παρέλυσαν τα χέρια και τα πόδια του. Τον επόμενο χρόνο, που τον πέρασε σ’ ένα νοσοκομείο της Αγγλίας, άρχισε να ζωγραφίζει κρατώντας το πινέλο με το στόμα του. Ζει και εργάζεται στο Λιοπέτρι Κύπρου. Η τελευταία του ατομική έκθεση στη Λευκωσία σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Ο Λέανδρος Αρβανιτάκης γεννήθηκε το 1959 στην Κύπρο και από το 1974 κατοικεί στην Αθήνα. Σπούδασε Ναυπηγική στο Πολυτεχνείο και κλαρινέτο στο Ωδείο Αθηνών. Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη ζωγραφική. Το 1991 ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα του προκάλεσε παράλυση άνω και κάτω άκρων. Το 1998 άρχισε να ζωγραφίζει με το στόμα και το 2001 έγινε δεκτός στην Ένωση. Η τελευταία του ατομική έκθεση στη Λευκωσία είχε μεγάλη επιτυχία.

Η Ελένη Μαρίνου γεννήθηκε στις Σέρρες το 1943. Άρχισε να ζωγραφίζει από μικρή ηλικία και ήταν γνωστή ζωγράφος με συμμετοχές σε πολλές εκθέσεις έως ότου το 1987 ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα την καθήλωσε στο κρεββάτι και σταμάτησε να ζωγραφίζει. Τα σοβαρά της τραύματα και η ρευματική αρθρίτιδα από την οποία άρχισε να υποφέρει της στέρησαν τελείως τη χρήση των χεριών της. Το 1993 άρχισε να ζωγραφίζει με το στόμα και από το 1997 είναι μέλος της Ένωσης.

Η Μαρία Αποστόλου γεννήθηκε και ζει στο Λαύριο. Είναι εκ γενετής τετραπληγική. Ζωγραφίζει από μικρό παιδί. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής με τη φροντίδα της Ένωσης και από τον Μάρτιο του 1996 είναι μέλος της. Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έχει κάνει και δύο ατομικές εκθέσεις με μεγάλη επιτυχία. Έχει εμφανιστεί επανειλημμένα στην τηλεόραση και σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες.

Δείγματα έργων τους παρέχει η ΖΩΣΠ



Γραφεία της Ενώσεως: Κ. Λουκάρεως 31, Αθήνα 114 75, Τηλ.: 210 6452947, Fax: 210 6457898 (στους αριθμούς αυτούς μπορεί όποιος επιθυμεί να παραγγείλει τις κάρτες, το ημερολόγιο και τα άλλα προϊόντα των αναπήρων Καλλιτεχνών)

Πηγή: 24γράμματα

Χορός Guanyin

Ο χορός των 1000 χεριών.
Υπάρχει ένας καταπληκτικός χορός, ο λεγόμενος Guanyin - Χίλια χέρια.
Λαμβάνοντας υπ' όψη τον απόλυτα απαιτούμενο συντονισμό, θα εκπλαγούμε από το γεγονός, ότι αυτός εκτελείται από εντελώς κωφούς.
Ναι, σωστά διαβάζετε. Όλες οι 21 χορεύτριες, είναι εντελώς κουφές.
Στηριζόμενες μόνο στα σήματα από τους εκπαιδευτές τους που βρίσκονται στις τέσσερις γωνίες της σκηνής, αυτές οι θαυμάσιες χορεύτριες, προσφέρουν μία οπτική πανδαισία.
Το πρώτο σημαντικό διεθνές ντεμπούτο τους ήταν στην Αθήνα, στην τελετή λήξης των Παραολυμπιακών Αγώνων του 2004.
Αλλά εδώ και πολύ καιρό συμπεριλαμβάνονται στο ρεπερτόριο των κινέζικων Επιδείξεων Τέχνης "Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες", και ταξίδεψαν σε περισσότερες από 40 χώρες.
Το βίντεο καταγράφηκε φέτος στο Πεκίνο, κατά τη διάρκεια του Εαρινού Φεστιβάλ.

Τουλούζ Λοτρέκ...όταν η αναπηρία δεν εμποδίζει την τέχνη...

Ανθρωποι που μετουσίωσαν την αναπηρία τους σε δημιουργική πνοή, είδαν τον κόσμο με διαφορετική ματιά και άντλησαν έμπνευση από τον πόνο, στοχεύοντας στην ομορφιά. Η περίπτωση του Τουλούζ Λοτρέκ είναι χαρακτηριστική στην ιστορία της τέχνης, αν και σε καμία περίπτωση μοναδική.

Henri de Toulouse-Lautrec (1864 - 1901)

Γεννήθηκε στο Albi σε οικογένεια με πολύ παλαιά καταγωγή ευγενείας. Λόγω δύο ατυχημάτων σε παιδική ηλικία απέκτησε αναπηρία με νανισμό και δυσκολία στο βάδισμα. Ήδη από μικρή ηλικία ζωγράφιζε εντυπωσιακά στα σχολικά τετράδια. Μετά από ιδιωτικές σπουδές πήγε στην Ακαδημία του Παρισιού.
Από το 1866 ζούσε στη Montmartre, γνωρίστηκε με τους Degas, van Gogh και Gaugin και επηρεάστηκε από ιαπωνικά ξυκόγλυπτα έργα. Κύριο θέμα του ήταν οι χορεύτριες, οι πόρνες και οι καλλιτέχνες με τις διασκεδάσεις τους στα καφενεία, στα καμπαρέ,
στον ιππόδρομο, το τσίρκο κ.ά. Έφτιαξε πορτραίτα και σκίτσα από εκατοντάδες άτομα, διάσημους και αγνώστους και διαιώνισε έτσι τον κόσμο και την ατμόσφαιρα των παρισινών διασκεδάσεων στο τέλος του 19ου αιώνα. Με τις διαφημιστικές του αφίσες για ανακοίνωση παραστάσεων σε θέατρα, καμπαρέ κλπ., έδωσε στην αφίσα καλλιτεχνική υπόσταση.

Πέθανε σε ηλικία 37 ετών στον πύργο Malrome στην Gironde. Κληροδότησε όλα τα έργα του στη γενέτειρα πόλη Albi, η οποία δημιούργησε ένα μουσείο στο όνομά του.

"ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ"

Η τέχνη δεν γνωρίζει αναπηρία

"Η τέχνη δεν γνωρίζει περιορισμούς και δυσκολίες...τις δυσκολίες τις "γεννάμε" μόνοι μας...
 Οι ιστορίες τριών διαφορετικών συνανθρώπων μας που η δύναμη της ψυχής τους τους βοήθησε να ονειρεύονται και να δημιουργούν αποδεικνύουν πως όταν θέλεις...μπορείς!."

«Δεν περιμένουμε θαύματα. Πήραμε τη ζωή στα χέρια μας. Αν φερθούμε ως ανάπηροι, τότε θα μας αντιμετωπίζουν διαφορετικά» λένε στα «ΝΕΑ» καλλιτέχνες ΑμεΑ
Η δημιουργία μέσα από κάθε μορφής τέχνη δεν σχετίζεται με την αρτιμέλεια. Ο τυφλός γλύπτης Πέτρος Ρουκουτάκης νιώθει με τα χέρια, αν και δεν μπορεί να δει τα γλυπτά του. Στη σιωπή της δουλειάς του ζει ο κωφός γλύπτης Γιώργος Λάμπρου. Και με το πινέλο της στο στόμα, η εκ γενετής τετραπληγική Μαρία Αποστόλου μεταφέρει στον καμβά εικόνες από τη γενέτειρά της, το Λαύριο.

Γιώργος Λάμπρου

«Έμαθα ν΄ αντιμετωπίζω τα προβλήματά μου χωρίς βοήθεια. Με τα χέρια μου έφτιαξα κάποτε ένα σκάφος 8,5 μέτρων και ταξίδευα στο Αιγαίο επί έντεκα χρόνια», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Λάμπρου. «Στη θάλασσα νιώθω ότι ξεφεύγω απ΄ όλους», προσθέτει ο γλύπτης από τη Σκύρο που παρουσιάζει στο Μουσείο Μπενάκη επιλογή έργων του από τις θεματικές ενότητες με τις οποίες έχει ασχοληθεί: Συρμάτινα, Γραφή και Ανθρωπάκια. Ιδιαίτερη θέση κατέχει η ενότητα με τα Σκυριανά.

«Τα πρώτα χρόνια αναζητούσα ένα πρωτότυπο έργο γι΄ αυτό ασκούσα τη φαντασία μου. Λατρεύω τον σουρεαλισμό» λέει. Ύστερα από 40 χρόνια δουλειάς, νιώθει «αδικημένος», καθώς, όπως λέει, «σε καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς με παραγκώνισαν. Κάποιοι δεν ήθελαν να αποδεχτούν ως γλύπτη έναν κωφό. Εκείνοι έμειναν "κωφοί"». Προβλήματα αντιμετωπίζει και στην καθημερινότητα. «Στις συζητήσεις δεν μπορώ να συμμετάσχω και οι άλλοι δεν θέλουν να ξέρω για ποιό θέμα μιλάνε» λέει ο γλύπτης. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Βορρέ, στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης και σε δήμους.


Πέτρος Ρουκουτάκης

Στα 28 του ο (ζωγράφος αρχικά) Πέτρος Ρουκουτάκης έχασε την όρασή του από διαβήτη κι ήρθε αντιμέτωπος με ένα δίλημμα: να παρατήσει την τέχνη ή να ασχοληθεί με μια άλλη μορφή της; «Αποφάσισα να γίνω γλύπτης. Δεν συμβιβάστηκα», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ» ο μοναδικός ίσως τυφλός γλύπτης στην Ελλάδα, που το 1991 δημιούργησε το Εργαστήρι Γλυπτικής Κεραμικής στον Φάρο Τυφλών της Ελλάδος. «Στην αρχή μπορούσα σε φως να διακρίνω αυτό που έφτιαχνα. Για να δοκιμάσω πώς θα είναι όταν τυφλωθώ, φόρεσα μαύρα γυαλιά και πήρα την πλαστελίνη», λέει.

Στη δουλειά του, η μοναδική δυσκολία που συναντά είναι στο εργαστήριο. «Δεν μπορώ να βάλω τα πράγματά μου σε μια σειρά» λέει χαμογελώντας. Αισιόδοξος και απόλυτα εξοικειωμένος με τη ζωή του, είναι ευτυχισμένος και μόνο που ακούει τη φωνή των παιδιών του και της συζύγου του, της μούσας του όπως την αποκαλεί. «Μπορεί να μην τους έχω δει πότε, τους γνωρίζω όμως μέσα από την αφή και την περιγραφή των άλλων», λέει.

Μέχρι πέρσι, δίδασκε γλυπτική στο Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο Τυφλών Παιδιών (ΚΕΑΤ) στην Καλλιθέα.

Με τα παιδιά που είχαν γεννηθεί τυφλά τα πράγματα είναι διαφορετικά. «Οι εκ γενετής τυφλοί αναγνωρίζουν λ.χ. το άλογο μόνον ως έννοια. Δεν μπορούν να σχηματίσουν την εικόνα του στο μυαλό τους. Γι΄ αυτό και δεν βλέπουν όνειρα με εικόνες αλλά με ήχο», εξηγεί.


Μαρία Αποστόλου

«Δεν το έβαλα ποτέ κάτω»

«Όταν έχεις καλλιτεχνικές ανησυχίες, βρίσκεις τρόπο να τις εκφράσεις. Η αναπηρία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο», λέει η Μαρία Αποστόλου που στηρίζει το πινέλο με το στόμα και ζωγραφίσει. «Δεν το έβαλα ποτέ κάτω. Έτσι, δεν με λυπήθηκαν ποτέ. Αν φερθούμε σαν ανάπηροι, τότε θα μας αντιμετωπίζουν σαν ανάπηρους», λέει. Η φύση, τα παλιά κτίρια του Λαυρίου, οι εργατικές κατοικίες, οι ψαράδες είναι η πηγή έμπνευσής της. Όταν η κατάσταση της υγείας της δεν της επέτρεπε πλέον να κρατά το πινέλο με το χέρι, τη λύση της την έδωσε η «Διεθνής Ένωση Καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι» (με έδρα στο Λιχτενστάιν). «Η ζωή μου άλλαξε. Νιώθω τυχερή επειδή κάνω το χόμπι μου και κερδίζω και ικανοποιητικό μισθό»

Πηγή: ta neaonline